Wizja TV Polska

Redakcja publikowała materiał na YouTube, a potem drugi raz na własnej stronie: tytuł, opis, miniatura, data. Przy kilkunastu materiałach tygodniowo była to kilka godzin pracy, która niczego nie wnosiła.

Transmisje na żywo ginęły. Widz wchodził na stronę pół godziny po starcie i nie miał jak sprawdzić, czy coś właśnie leci.

Zmierzyłem, skąd przychodzą widzowie i czego szukają. Dwie trzecie wejść to powracający odbiorcy sprawdzający jedną rzecz: co nowego i czy jest transmisja.

To przesądziło o hierarchii strony. Status „na żywo” i najnowszy materiał muszą być widoczne bez przewijania, cała reszta może zejść niżej.

Górę strony zajmuje pasek z aktualnym statusem transmisji i kafel najnowszego filmu. Poniżej siatka ośmiu ostatnich materiałów z datą publikacji.

Ciemna paleta wynika z treści. Materiały wideo mają własne, mocne miniatury i na białym tle konkurowałyby z interfejsem.

Strona sama pobiera listę materiałów i status transmisji z kanału YouTube i odświeża się w tle co kilkanaście minut. Redakcja publikuje w jednym miejscu i nic więcej nie robi.

Odtwarzacz włącza się dopiero po kliknięciu w miniaturę. Dzięki temu strona z dwudziestoma filmami otwiera się tak szybko jak zwykły artykuł.

Czas oglądania z ruchu przychodzącego ze strony wzrósł o 41% w trzy miesiące.

Publikacja materiału na stronie zajmuje dziś zero godzin pracy redakcji, bo nie ma już drugiego miejsca do uzupełnienia.

Najlepszą decyzją było usunięcie pracy, a nie dodanie funkcji. Strona czyta to, co redakcja i tak publikuje, i porządkuje to dla widza.